فقط می نویسم

روی سطل آشغال اتاقم تصویر یه دختر بچه بود که با باباش سوار یه درشکه بودن . یه اسب سفید زیبا درشکه رو می کشید. پشتشون سرزمین های سبز سیر بود و یه عمارت مجلل قصر مانند. قشنگ بود ولی خوب سطل آشغال بود دیگه...

از همون موقع فکر می کردم این دختره و باباش باید روس باشن. اهل روسیه . "روسیه " دیگه کدوم جهنمیه نمی دونم، از بابام شنیدم فقط.

دختره خوشگله و موهاش طلاییه ، منم زشتم چون موهام سیاهه. هر کی موهاش طلاییه خوشگل تره. اینو وقتی می فهمم که می رم مدرسه. وقتی" آیدا" می خنده صورتش چال می افته و مو های طلاییش برق برق می زنه ، من وقتی می خندم دندون های سفیدم روی زمینه سبزه نفرت انگیز پوستم برق برق می زنه...اه خدایا! چرا من نباید مو طلایی باشم...؟

دوازده ساله ام و اوضاع از همیشه بدتره. صمیمی ترین دوستم سفیده و موطلایی. موهای حسرت برانگیز بلند داره. من حسودم. خیلی حسود. چون می دونم اون قشنگه و بوره و من هیچ کدوم نیستم... باباش مرده. خیلی دیر بهم می گه. به اجبار. دلم خنک می شه. حقشه!

پانزده سالمه و آواره خیابون ها. با صورت رنگی و قلب زخمی. حالا فهمیدم به جز داشتن موهای طلایی چیزهای دیگه ای هم هست که آدمو قشنگ می کنه. حالا فهمیدم اونا رو هم ندارم. با این حال می چرخم تو خیابون ها. درس هامو نمی خونم و تمام فکر و ذکرم داشتن یه کفش پاشنه بلنده. برای هیچ کس اما مهم نیست . همه گرفتارن. دوستم می گه :" بیا بریم خودمون بخریم." دوستم خوشگله و کلی طرفدار داره ، کفش پاشنه بلند می پوشه و ناخن های بلندشو لاک های قشنگ می زنه. من هنوز حسودم . غمگین هم شدم . ولی دلم نمی خواد بابای دوستم بمیره . دلم می خواد خودم بمیرم.

بیست ساله ام . کفش پاشنه بلند نمی پوشم . ناخن هامو لاک نمی زنم . درس خوندم و موهام هنوز سیاهه. طرفدار هم دارم ، می دونم . صورتم رنگی نیست اما قلبم هنوز زخمیه. بابام مرده.

دارم زیادی فکر می کنم، می دونم. من اصلا استاد اینم که با دست و پا زدن توی فکرهام در عرض یک ساعت حالمو گندتر از اونی که باید باشه بکنم. البته نتیجه این فکرکردنا همیشه هم بد نیست. فکرها توی ذهنم با هم نزدیکی می کنن و بچه دار می شن. بنابراین هر فکری صاحب ده ها فرزند می شه و البته که همه فرزند ها هم خلف از آب درنمیان.همینش باعث دردسره . وقتایی که اتفاقای خوب می افته من مثل یه مادر صبوربه شبکه خویشاوندی فکرهام که لحظه به لحظه پرجمعیت تر می شه، پر و بال می دم و رسیدگی می کنم. ناخلف ترینشون هم با صبر و حوصله ای که به خرج می دم به راه راست هدایت می شه و واسه خودش کسی می شه.ولی وای به وقتایی که مثل این روزا اتفاقای شوم و اعصاب خورد کن بی امون  بباره از در و دیوارو منم کلافه مثل یه مادر عصبی دست تنها نتونم شکم بچه هامو- فکرهام- سیر کنم.

اما دارم سعی می کنم، شدیدا دارم سعی می کنم بهشون راه های پیشگیری و جلوگیری از بچه دار شدن رو یاد بدم یا براشون یه محدودیتی بذارم که مثلا هر دو تا فکر حق نداره بیشتر از پنج تا بچه فکر بسازه یا مثلا هر فکری که از این قانون سرپیچی کنه کلا عذرشو می خوام و اسباب اثاثیه و اهل عیالش رو می ریزم توی کوچه!

آخ که کاش بشه...یعنی می شه آدم روی ذهنش، روی فکرهاش این همه تسلط پیدا کنه؟...آدمایی رو دیدم که تونستن و چقدرآدمای راحت و آرومی  شدن. خیلی غبطه می خورم به حالشون و گاهی واقعا از پیچیدگی هام دیوونه می شم و با خودم می گم منم می تونم، چرا که نه...زندگی کوتاهه و با تن دادن به هر فکری که تخمش حلال یا حروم تو کله ام می افته زمانم رو از دست می دم و انرژیم رو و توی بی راهه ها گم می شم ولحظه مرگم فقط این قدر وقت دارم که نفس آخرمو بکشم و بگم:...نشد...نشد که زندگی کنم...و تموم.

اول

زمان: تقریبا تمام شب

خواب میبینم که سر جلسه یه امتحان تئوری هستم. از اون درس ها که سر کلاسش هر چی معلم می گه یک " که چی " گنده تو ذهنم میاد. می شینم پشت نیمکت چوبی دو نفره و نگاه می کنم به بغل دستی م. مونا ست، بینی شو عمل کرده و داره تند تند می نویسه. پشت سری هام مرجان و سانازن . اونا هم سخت مشغولن. بالاخره برگه امتحانیمو نگاه می کنم. هیچی بلد نیستم. یعنی اصلا هیچی نمی فهمم.هیچی نمی فهمم.من می دونم که اینا دوستای دوران دانشکده م هستن ولی اینم می فهمم که این جا" مدرسه" ست. (گمونم تا آخر خوابم فقط همینو خیلی خوب می فهمم)

اضطراب دارم. دلم می خواد در برم. قیافه مراقب وحشتناکه! صفر هم نمی شم ،آبروم می ره ...چرا تموم نمی شه این لحظه ها؟چرا قیافه همه این همه غریبه ست؟ چرا مونا به علامت های ملتمسانه م واسه تقلب رسوندن جواب نمی ده؟ وای...وقت داره تموم می شه...صدایی شبیه صدای آخر زمان، شبیه صدای مرگ، که می دونم صدای" مدرسه" ست می گه : وقت تمامه!...

...از خواب می پرم. هنوز صدای زوزه نحسش تو گوشمه. صبح شده. چه روز گندی. حالم بده.

دوم

زمان: هشت و پانزده دقیقه صبح

توی تاکسی نشستم. خیابون یوسف آباد رو میام پایین. می خوام برم سر دوراهی. پشت چراغ قرمز فتحی شقاقی یهو یه چهره آشنا...!مگه می شه یادم بره؟ یکی از مشتری هام که پووووولمو(خوب واسه طبقه ما ششصد هزار تومن خیلی پوله) خورد.

خیلی جنتلمن نشسته پشت رل و یه دستش موبایلشه و یه دستشم تا اینجا(کور شم اگه دروغ بگم) توی دماغشه.

ناخودآگاه می خوام داد بزنم : آی دزد!!!!!...ولی جلوی خودمو می گیرم. حالم بدتره .چراغ سبز می شه.

سوم

زمان: یازده شب

دارم فحش می دم به زمین وزمان و بد بیراه می گم به اقبالم و شاکیم از این که چرا پولمو خوردن و به راحتی دستشون رو هم می کنن تو دماغشون که تلفن زنگ می زنه:

- سلام! من فلانیم!

- آه فلانی! چقدر خوشحالم کردی!

( اول در سوم- فلانی از دوستای دوران مدرسه منه.از دوستای صمیمی اون دورانم)

(دوم در سوم- وجه اشتراک من و فلانی مدرسه گریزی بود)

(سوم در سوم- فلانی ازدواج کرد و بچه دار شد)

- ترگل! امروز همش به فکرت بودم یادم افتاده بود امتحان علوم داشتیم.بلد نبودی و اضطراب داشتی و بعد امتحان با قیافه درهم بهم گفتی که وسط امتحان همش منتظر بودی یکی بیاد داد بزنه بگه : بازی دیگه تموم شد، اینا همش یه شوخی بود، جدی نگیرین! پاشین برین خونه!

-...!

- من این حرفتو فرامش نکردم و الان هیچی حالمو بد نمی کنه چون تو راست می گفتی همش بازیه! فقط همین!.......................(این همه نقطه به این خاطره  که بقیه حرفاشو نمی شنیدم)

شما هر چی می خواین بگین ولی من می گم این تصادفی نیست.

نیم ساعته قیافه دزد جنتلمن و دماغی که دستی رو در کام خودش کشیده بود، از نظرم دور نمیشه.

خدایا!راست گفتم ده دوازده سال پیش!چه بازی مسخره ای...چرا این قدر جدی گرفتم؟ چرا خودم واسه خودم یه جلسه پر اضطراب امتحانی که بلدش هم نیستم و نمی خوام هم بلد باشم راه انداختم؟

می دونید...باید اعتراف کنم : حالم خیلی بهتره.

شادی بیضایی گفت: حالا فعلا بنویسیم مثلا "فقط می نویسم".

همه کارا رو که کردیم و وبلاگ که ثبت شد گفت حالا اگه می خوای عنوان رو عوض کنی... گفتم نه، همین خوبه، آخه کار دیگه ای هم نمی کنم : فقط می نویسم، هم صادقانه ست، هم توقعی ایجاد نمی کنه. یه جورایی هم از هدف خاصی حرف نمی زنه.

احمقانه ترین سوالی که می شه از من پرسید اینه که چه هدفی دارم.(امیدوارم این حرفم باعث وحشت والدینم نشده باشه) نمی دونم آدم واسه نوشتن یا در نوشتن باید هدف خاصی رو دنبال کنه یا نوشتن خودش هدفه یا هر فرضیه دیگه ای که من از ازش بی خبرم. من فقط می نویسم چون فقط می تونم بنویسم. چون فقط این مدلی از وحشت نمی میرم و از بی حوصلگی و یکنواختی خسته نمی شم.

راستی الان که خوب فکر می کنم می بینم جالبه نوشتن یک انشا توسط  وبلاگ دارها با موضوع:" چرا می نویسیم" یا " چرا وبلاگ راه انداخته اید" یا "این دیگر چه مسخره بازیست که راه انداخته اید"

شادی مریض بود. سرمای سختی خورده بود. مدام نگران بود مبادا منم بگیرم. به محض رفتنش دو تا قرص خوردم واسه پیش گیری و رفتم کلی اسفند(یا حالا "اسپند") دود کردم و چرخوندم توی خونه که مثلا فضا ضدعفونی بشه و اولین پستم رو در حالی دارم می نویسم که همه جا بوی اسفند گرفته و مدام دارم به موضوع انشای خیالی م فکر می کنم (خودآزاری که شاخ و دم نداره) و...دیگه این که از این به بعد بوی اسفند منو یاد اولین پستم میندازه.