فقط می نویسم

زندگی گوشه یه رستوران دنج ِ ارمنی تو خیابون یوسفیان ِ سهروردی شروع می شه.

توی چشمای این زن که روبروی من نشسته، که زیباست و نگاهش عمیقه ، کش و قوسی میاد و پاهای ظریفشو از پلک های زن آویزون می کنه. دهن نرمشو باز می کنه و یه گاز از این ساندویچ کوکتل و پنیر  با پیاز و جعفری و کاغذ سفید دورش که بوی خاص ِ عجیبی می ده ، می زنه.

زندگی  ازروی نسیم آخر سال که پر از گرده و بوی بهاره  می پره  تا  اون ور خیابون ، جلوی یه خونه  قدیمی  بی نظیر که پنجره هاش  پرِ حرفه  و حیاطش هم  حرف نداره ، یه دقیقه می شینه و ما رو تماشا می کنه که از پشت شیشه رستوران داریم  نگاهش می کنیم.

من عضلاتم رو شل می کنم، لازمه یه نفس عمیق بکشم تا همه این چیزا رو وارد روحم کنم . روحی که خسته ست و گاهی تحملش رو از دست می ده. روحی که آروم نداره ، بی قراره...

خیره می شم به هاله نور که روی ابرها بازی می کنه و منتظر می مونم تا این خوشبختی عصر گاهی ، این نهار دیر هنگام ِ استثنایی که زندگی  ساعت چهار عصر  شروعش می کنه ،  با جمله ای ادامه پیدا کنه و صدایی نمی شنوم جز صدای ثانیه شمار ساعتم و آخرین چکه های روز رو می بلعم...

زن تنهای من !

دهان ِ باز اندامت را

به دشنامی تلخ ببند

لکه مهتابی را که با تو خوابید از میان پاهای بی رمقت  پاک کن

کودک نامشروعت را شیر بده و سپس سر ِبُبر

شعرت را قربانی کن و

خودت را بفروش

خوشبخت می شوی!

***

زینت خانه هایتان

آقایان!

دلبرکان کدبانو ببرید

که در رگبار حوادث

چترهای بلند خوش اندامند

و در سیل بی امان خواست هایتان

قایقی ظریف

که هر چند  بر صخره ها می کوبیدشان

شما را به ساحل امن آرامشتان می رسانند!

* برای  م.م  عزیزم که تلخ خندید و شیرین فروخت.

کنار بگذار آن کتاب را

جهان  چشمان  توست

قصه  نگاه من است

که عمق  کلماتت  را می جوید

سطر به سطر مرا بخوان

کلمه به کلمه  صدایم کن

و هجی کن تمام بوسه هایمان را

کنار بگذار آن کتاب را

جهان  دهان ِ تشنه من است

که باران ترانه های  تو را می جوید

آره...به ناچار سرحال شدم. کار دیگه ای نداشتم بکنم. تمرین گروه تموم شده بود و ناهار، هممون کنتاکی با سالاد کلم و کوکا خورده بودیم. عجیب احساس سیری می کردم نسبت به همه چیز و حتی میل به  یه نخ سیگار هم نداشتنم.

توی فکر پارچه ملافه ای بودم که دیروز توی بازار دیده بودم و بلافاصله منو یاد خونه " خشایار " تو رشت  انداخته بود. ملافه ای که روش جیش کرده بودم ، بیست سال پیش ،   چون خواب لگن کوچولوم رو دیده بودم!

مطمئن نبودم ملافه های خشایار آبی بود یا سفید ولی طرحش عینا همین بود : لوزی های کوچیک سورمه ای روی زمینه تک رنگ که گفتم نمی دونم آبی بود یا سفید.

آروم آروم به سمت میدون ولی عصر می رفتم و می دونستم که الان وقتشه این سوال رو از خودم بکنم: من تو این گروه موسیقی چی کار می کنم ؟ جواب خیلی معلوم بود : رسما وقت تلف کردن بود. این که صدای خوبی دارم و گوش موسیقیم هم حرف نداره اصلا دلایل کافی برای بودن توی یه گروه راک زیرزمینی نبود. اونم در حالی که من هیچ درک درستی  یا دست کم ذره ای علاقه نسبت به این سبک خاص نداشتم. کمتر پیش میومد این جوری تحت تاثیر هیجانات آنی یه نفر دیگه انتخاب غلط بکنم...خوب. این هم از اون موارد نادر بود.  به هر حال این که از موهبت جایز الخطا بودنم استفاده کنم حقی بود که آدم بودنم رو ثابت می کرد.

بدون این که خودمو بیشتر از دو دقیقه و سی و پنج ثانیه ملامت کنم ، در حالی که می آمدم  این دست میدون ولی عصر(می دونید که کدوم دست) برداشتم زنگ زدم به سردسته گروه سرود کلاس پنجم ب  و قبل از این که صدای سوپرانوش رو  روی من ول بده گفتم  که بی خیالم بشن چون من به شکل غیر قابل درکی به خاطر گاز نوشابه ای که بیست دقیقه پیش در کنار اونا خوردم  دچار گرفتگی ابدی گوش موسیقیایی شدم  و تموم. بله...! این جوریه! من بعضی وقتا آدم خیلی قاطعیم و قدم های مهم رو  محکم برمی دارم. چشمم افتاد به پاهام که داشتن منو راه می بردن و خنده م گرفت از سایز خیلی کوچیکشون. به خودم گفتم : عزیزم می دونی تو با همین پاهای کوچیکت چه راه های سختی رو رفتی.. و بعد،  از کلیشه ای بودن جمله ای که در جهت تقویت اعتماد به نفس خودم به خودم گفته بودم حالم بد شد و تشر زدم به خودم که : مثل یه احمق با خودت رفتار نکن، پس خلاقیتت کجا رفته؟...

گفتم : خب... عجب پاهای با حالی که هر چی باهاشون راه می ری تکون نمی خورن!

من با همون پاها یعنی با همین پاها که هر چی باهاشون می رم تکون نمی خورن این خیابونای بی درو و پیکر رو هی رفتم و به خودم یه قول کلیشه ای دادم : تنهایی رفتنم رو با همین پاهای کوچیک به جاهایی که خودم می خوام ببرنم  با کنتاکی خوردن و کوکا سر کشیدن با هر دسته و سر دسته ای  که واقعا مطلوبم نیست ، عوض نکنم.     من کلا استاد اینم که با پیاده کردن اصول بدیهی توی زندگیم احساس کنم خیلی آدم خاصیم و سر حال بشم!

بعد از این که همه قول های مثبت رو به خودم دادم به این فکر افتادم که برم خونه چند تا کار راک  گوش بدم شاید چیزی دست گیرم شد و لازم شد  کنتاکی و کوکا و سالاد کلم رو با یه دید موسیقیایی  و بدون فکر کردن به ملافه های شاشی خشایار و کوچیک پا بودن خودم  مزمزه کنم!

همون طور که گفتم من آدمی هستم بسیار قاطع که قدم های مهم رو حتما محکم برمی دارم!

و در این لحظه بود که  این آزادی  در تغییر عقیده و بی ثباتی بدجوری سرخوشم کرد!

*عکس از الناز سلمان زاده

به شعرت پناه بیاور و

با خود بگو:

من به هیچ کس نیازی ندارم!

چیزی گفتی و دستت بی هدف در فضا رقصی کرد

چیزی گفتم و آخرین هجای کلماتم

روی فنجان قهوه نشست

و ما راه به جایی نبردیم

ما راه به جایی نبردیم و تو گفتی

که می بینی... قهوۀ  آخر تلخ تر نیست

من  کلامت را با شکر شیرین می کنم

و  سیاهی این آخرین قهوه را

با شیر سپیدتر

  فنجانم را برمی دارم 

و به چشمان تو نگاه می کنم

چشمانی که می گویند:

شیر و شکر دروغ های  تلخ  آخرین دقایق است...

قصه بچه هایی که قصه نمی شنون، قصه تلخیه. قصه بزرگایی که قصه نمی سازن واسه بچه ها یا واسه خودشون حتی ، قصه خالی و سردیه.

وقتی دل تنگ می شم  یادم میاد که وقتی بچه بودم  چقدر راحت می تونستم بپرم وسط قصه هایی که می شنیدم و از همه تلخی های که دور و برم اتفاق می افتاد خودمو رها کنم. یادم می افته که حتی یاد گرفتم از  خودم  قصه درآرم  و زندگی رو راحت تر کنم.

حالا من جزو " آدم بزرگا"  شدم و یاد گرفتم قصه بسازم و قصه بگم اما یادم رفته چطوری می پریدم  وسط کلبه ای که می ساختم توی قصه ام یا چی می شد که قصه می شد زندگی و زندگی می شد قصه...

من آدم خیلی واقع گرایی نیستم می دونم. اگه بپرسین هدفم  چیه توی زندگی ، نمی دونم باید چی جواب بدم یا بهتر بگم:  می دونم باید هیچ جوابی ندم. می دونم اگه یه چیزایی رو توی خودم اصلاح کنم بهتر زندگی می کنم، راحت تر، آروم تر...

اصلاح این چیزا اما از طریق تحلیل های روانشناسی چندان مطلوب من نیست. راه های منطقی منو خسته می کنه و زندگی رو شاید واسم کم درد ولی ملال آور می کنه. افتخار نمی کنم به اینا و منظورم هم این نیست که من خیلی خاصم که این طوری فکر می کنم...

دنبال ساختن قصه خودمم. قصه ای که مدام جریان داشته باشه و هر چند از دل خود زندگی بیاد بیرون  اما بیرون از دایره بسته زمان و مکان باشه  و الان دارم فکر می کنم اون چیزی که خیلی لازم دارم اینه که قصه های خودمو باور کنم درست مثل بچگی هام.

من دو روز در هفته با بچه های مهد کودکی کلاس نقاشی دارم. براشون قصه ای گفتم از یه جیرجیرکی که توی این کلاس روی سقف خونه داره و توی خونه ش همه چی داره و این که در هفته چند بار مهمون داره : خاله سوسکه ، کفش دوزک قرمزی ، پشه مهربون و...این که دستپخت جیرجیرک حرف نداره و توی باغچه ش گوجه های کوچولو کاشته.  این که عاشق بچه هاییه که توی این کلاس معصومیت و بکارت روحشون منو دیوونه می کنه ، کاملا دیوونه...

بچه های من اون قدر قشنگ باور کردن این قصه رو،  که هر بارکه  وارد کلاس می شن اول به من سلام می کنن و بعد به جیر جیرک و بلافاصله می پرسن : خاله نقاشی ! جیرجیرکه امروز داره چی کار می کنه؟

و من میگم : خوب بشینین تا ازش سوال کنم...و با یه جور صوت من درآوری با  جیرجیرکه  صحبت می کنم و یه عالمه چشم های گشاده  رو می بینم  که نگاه پر از باورشون مثل  کرم های شب تاب درخشان به من دوخته شده و من چاره ای ندارم جز این که قصه ای رو که به این قشنگی می سازم باور کنم...

نمی دونم شما چی فکر می کنین ولی برای من  ییلاق  قشلاق  به قصه ها حکم یه خواب آروم و بی کابوس رو داره.

وا ین روزا بیشتر از همیشه احساس می کنم باید برای کوکیم که هنوز توی من داره زندگی می کنه ( و حتما برای شما هم همینه) روایت کنم و باور کنم...این روزا مدام این شعر میاد توی ذهنم و مثل یه چلچله میشینه روی شاخه های فکرام و می خونه:

ما راویان قصه های شاد و شیرینیم

قصه های بیشه انبوه

پشتش کوه

پایش نهر

قصه های دست گرم دوست در شب های سرد شهر

این دیوونه نشسته اون جا و داره یه مارمولک شاخدار می کشه که دو تا بال زرین داره بعد یهو سرشو بلند می کنه و با لحن احمقی که همه چیزو می دونه بهم می گه :" چته؟ چی آزارت می ده؟ داری به خط های موازی کاغذی که جلوت گذاشتی و هر کاری می کنی نمی تونی حتی یکیشون رو پر کنی فکر می کنی؟ داری فکر می کنی هر چی نوشتی و هر چی نوشتند با همه خط خوردگی هاش ، قبلا نوشته شده؟ بدون این که اصلا فکر کنی بنویس...مغزتو خاموش کن بذار توی گوشات باد بپیچه و هیچی نشنوی، هیچ کاری نکن . نشنو، گوش بده! و اون وقت هر صدایی توی سرت اومد بنویسش، بدون قضاوت، بدون تعلل!"

من نگاش می کنم که داره یه گاو بزرگ می کشه و دو تا ماهواره روی دو تا شاخش .واسه یه لحظه اصلا فکر نمی کنم، نمی شنوم، قصاوت نمی کنم. دیوونگیه دوست داشتنیش کمکم می کنه گوش بدم  و می نویسم:

کسی در زمان غار چراغ ها رو خاموش کرد

کسی شیرهای آب رو  که چکه می کردن تعمیر می کرد وقتی که کودکی ناپلئون توی کوچه های تنگ آلبالو خشکه می جوید.

از سرایدار افلاطون بپرس که بعد چهارم پلاک چند؟

اگه این سهراب رو دیدی- سهراب سپهری منظورمه- بگو چرا می گه" قلب حقیقت آبیست" وقتی مد امسال سرخابی تنده با طرح های سفید...

دست از  دست ازکار می کشم. توی سرم داره باد میاد. دوباره نگاش می کنم : یه صندلی چرخ دار کشیده که دو تا سگ گله که هر کدوم چهار سر دارن، اونو می کشیدن.

دوباره با بی حواسی تمام در کمال دیوانگی و در فقدان مطلق تفکر می نویسم:

کریستف کلمب مخل آسایش شهروندان بهشت شده، بگو صدای گیم اش رو کم کنه.

باباکرم رقصیدن در مزارع رنگ روغن بدون اجازو موزه لوور ممنوعه مگه این که پارتی پیدا کنی ، اگه خوب بگردی داداش" ونگ گوگ"  رو پیدا می کنی ،همین گوشه کنارا داشت با چسب رازی گوششو می چسبوند...

تخته وایت برد ناصرالدین شاه رو مبهوت کرده تا صبح داشتن با چاپلین" ایکس اُ "  بازی می کردن.

دوباره نگاش کردم: یه لشگر گودزیلای یک شکل کشیده که لباس های سربازی تنشونه . بهم نگاه می کنه و لبخند می زنه.

می نویسم :

هیتلر پسر خوبی بود.

تقصیر اون نبود که مادرش در هنگام زایمان آروغ  گنده ای زد که اشتباها این جوری شنیده شد: های هیتلر!

برای آن چه هستی

آن کس که هستی

همان لبخند یا اشک

همان ناتوانی یا هراس یا رشک

برای همان چشم ها

همان گیسوان نازک و نرم

یا دمپایی های کهنه

یا لبان ِکوچک و گرم

برای آن صدای مغموم اندکی گرفته

و آن  گوش های سپیدِ هرگز نگرفته

برای شادی ات که گاه کم می آورد

وبرای آن حزنت که گاه زیاده می شود

برای ترانه ای که در دهانت می مکی

یا ستاره ای  که در قلبت چشمک می زند

یا چراغانی بی پایان شعورت...

دلم تنگ است

تنگ است

تنگ...

اگر ریزش بی امان کلمات را باور داری

که چگونه حقیقت را می شویند و در جوی های  بیهودگی می ریزند

و می دانی که پایان تمام آب های فاسد جوی های پر از موش

فاضلاب سیاه و متعفن است

چترت را با خود بردار

تا خونی که از رگ حقیقت می ریزد

بارانی ات را نیالاید.